Gerda en Wim vertellen over hun ervaringen met Het Wilderinkhuis

De echtgenoot van Gerda Versteeg, Wim Versteeg, woont in Het Wilderinkhuis. Zij vertellen samen hun ervaringen.

Wim: “ Ik woon hier nu een jaar. Ik heb wel even moeten wennen, maar ik ben nu goed gewend en ik voel me thuis. Ik vond dat ik thuis niet meer paste. Ik wist de weg niet meer goed en ik wist me ook geen houding meer te geven.”

Gerda: “Vroeger had hij veel interesses en ondernam hij veel, zoals bridgen, autorijden, computeren en fietsen. Op een gegeven moment interesseerde het hem niet meer. Het was toen wel eens erg moeilijk. De omgeving begreep dat niet altijd, omdat hij er goed uitzag en je ook een goed gesprek met Wim kon voeren.”

Wim: “Ik voelde dat ik er niet meer bij hoorde. Ik kon dat zelf constateren en besefte zelf heel goed dat het zo niet meer ging.”

Gerda: ”Onze dochter is toen voor ons op zoek gegaan naar een geschikte locatie. Ze werkt zelf in de verpleging en kent de weg in de zorg. Op een gegeven moment sprak ze Maarten, een medewerker van Het Wilderinkhuis. Hij was zo enthousiast over het huis, zijn collega’s en de wijze van aanpak, dat we meteen zijn gaan kijken.

Wat voor ons ook erg belangrijk was, is dat onze dochter in de buurt woont, in Enschede.

Ons oog viel meteen op de ruime tuin, de mooie eigen kamer mét badkamer en de gezellige sfeer in de gemeenschappelijke ruimtes. Doordat het kleinschalig is voelt het goed. En ze ondernemen veel met de bewoners. Wat voor ons ook erg belangrijk was, is dat onze dochter in de buurt woont, in Enschede. Zij vangt veel voor mij op en neemt werk uit handen. Zo gaat zij van de week met mijn man naar de tandarts. Ik woon namelijk op drie kwartier rijden afstand en ik kan niet voor kleine dingen even langs rijden. Het voelt heel prettig dat zij dat kan doen.”

Wim: “Toen ik hier een tijdje zat begon ik te begrijpen dat ik hier op mijn plaats zit. Ontspannende dingen doen vind ik leuk, zoals wandelen en de krant bespreken bij de koffie. In de activiteitenruimte kleuren we en wordt er vaker een potje gesjoeld.”

Gerda: ”Ik vind het spel met vraag en antwoord heel mooi, in combinatie met liedjes. De vragen gaan over vroeger en roepen mooie herinneringen op bij de bewoners. Je wordt echt betrokken bij dingen. Voor de bewoners wordt veel gedaan, maar ook de familie vergeten ze niet. Met Kerst bijvoorbeeld hebben ze écht uitgepakt: een high tea voor bewoners en iedereen mocht een familielid meenemen. Het duurde anderhalf uur, maar dat was ook lang genoeg. Het was echt fantastisch!”

Wim: ”Je voelt je hier rustig, je moet niets. Je mag het zelf weten.”

Gerda: “Het is goed zo. Het voelt goed, omdat Wim het naar zijn zin heeft. Het andere is mooier, beter, maar dat is voorbij. Wim is nu 85 jaar tot z’n 83e hebben we nog gefietst en zijn we op vakantie gegaan.”

Meer persoonlijke verhalen

Iedereen heeft een verhaal. Lees de ervaringen van bewoners, echtgenoten, zonen en dochters over het wonen en de zorg in een van de huizen van Dagelijks Leven.

  • Het woord genieten heeft voor mij veel meer waarde dan zorg. Als mijn vader in een grote zorgorganisatie had gezeten, waar alleen zorg zou zijn geweest, dan was mijn vader er niet meer geweest. We hebben nu extra reservetijd gekregen. Ik besef heel goed hoe kostbaar dit is.

  • Mijn moeder is in een half jaar tijd 250% erop vooruitgegaan door de goede zorgen van het personeel. Het is wonderbaarlijk hoe goed het met haar gaat. Ze heeft echt een transformatie ondergaan: letterlijk aantoonbaar! Ze bloeide gewoon op, zowel lichamelijk als geestelijk.

  • Het gaat erom dat je als kind met een gerust hart weg kunt gaan. Dat had ik in het andere verpleeghuis nooit. De sfeer, het huiselijke dat maakt dat mijn moeder zich hier prettig voelt.

  • De persoonlijke benadering bij Het Venenhuis is bijzonder. Je bent kind aan huis, iedereen kent je bij de voornaam en je wordt goed op de hoogte gehouden. We kennen elkaar gewoon allemaal, het is vertrouwd.

  • “Het voelde als een warme deken. De oude school, die mijn moeder nog kende van vroeger. De grote tuin. De vrijheid die de mensen hier hebben, ondanks dat het gesloten is. En ze zijn lief voor de mensen. Ze krijgen hier écht liefdevolle zorg.”

  • Je wordt echt betrokken bij dingen. Voor de bewoners wordt veel gedaan, maar ook de familie vergeten ze niet. Met Kerst bijvoorbeeld hebben ze echt uitgepakt: een high tea voor de bewoners en iedereen mocht een familielid meenemen. Het was echt fantastisch!