Hans vertelt over zijn moeder
in Het Venenhuis

De moeder van Hans Kostense, Joke Kostense, woont sinds oktober 2016 in Het Venenhuis. Hans vertelt zijn ervaringen.

“Moeder heeft eerst met vader in Noord-Brabant in een grote zorginstelling gewoond. Ze woonden zelfstandig in een riant appartement met veel luxe. Maar op een gegeven moment overleed mijn vader. Mijn moeder had toen steeds meer zorg nodig, maar die konden ze haar intern niet bieden. Moeder kreeg vasculaire dementie in combinatie met alzheimer en daarnaast lichamelijke klachten. Dit maakte de zorgvraag moeilijk. Het grootste probleem was echter vereenzaming. Van vier uur ‘s-middags tot de volgende dag acht uur ’s-morgens kwamen er nauwelijks mensen langs. Mijn zus deed haar uiterste best om haar te ondersteunen en bood veel mantelzorg, maar op een gegeven moment ging het gewoonweg niet meer. Mijn moeder werd valgevaarlijk en hardhorend.

Binnen de zorginstelling waar zij zat hadden ze geen goed alternatief en in Noord-Brabant vonden we ook geen goede opties. Toen kwam er een plek vrij in Het Venenhuis bij mij in de buurt. We moesten snel beslissen, maar eigenlijk was het geen keuze. Dat betekende dat mijn moeder weg moest uit haar vertrouwde omgeving en mijn broer en zus dan op grotere afstand kwamen te wonen, maar alle opties op een rij was dit toch de beste keuze. En dat was het vanaf dag één!

Moeder knapt zienderogen op, ze is niet meer kortademig, ze gaat zelfstandig naar de wc en haar gewicht blijft op peil.

Ze is hier echt onder de mensen. Ze wil altijd in de woonkamer zijn bij de anderen, want interactie vindt ze erg belangrijk. Het personeel zorgt erg goed voor haar. Ze houden haar goed in de gaten. Ze nemen haar mee naar buiten en als ze gaan wandelen gaat ze mee in de rolstoel. De tuin is goed ingericht voor haar, niet valgevaarlijk, zodat ze met de rollator makkelijk rond kan lopen. Het eten is op haar afgestemd, want ze heeft suikerziekte. Door de goede voeding kan ze minder medicijnen krijgen. Zo bouwen ze de insuline af. Moeder knapt zienderogen op, ze is niet meer kortademig, ze gaat zelfstandig naar de wc en haar gewicht blijft op peil. Én ze is tevreden. Vanaf oktober tot nu is mijn moeder met 250% verbeterd in gezondheid, welbevinden, hoe ze met haar omgeving omgaat en hoe ze zichzelf voelt.

Dat heeft voor 90% met het personeel te maken. Bij Dagelijks Leven snappen ze gewoon hoe je met dementerenden om moet gaan.

Het gebouw en de tuin zouden wat minder zakelijk mogen zijn. Daar zou wat mij betreft nog iets aan verbeterd kunnen worden, zodat er meer beleving is. Tegenover Het Venenhuis ligt een speeltuin waar eigenlijk altijd iets te zien is. Het zou geweldig zijn als er een bankje voor het huis kwam te staan.”

Meer persoonlijke verhalen

Iedereen heeft een verhaal. Lees de ervaringen van bewoners, echtgenoten, zonen en dochters over het wonen en de zorg in een van de huizen van Dagelijks Leven.

  • Je wordt echt betrokken bij dingen. Voor de bewoners wordt veel gedaan, maar ook de familie vergeten ze niet. Met Kerst bijvoorbeeld hebben ze echt uitgepakt: een high tea voor de bewoners en iedereen mocht een familielid meenemen. Het was echt fantastisch!

    Gerda en Wim Versteeg
  • “Het voelde als een warme deken. De oude school, die mijn moeder nog kende van vroeger. De grote tuin. De vrijheid die de mensen hier hebben, ondanks dat het gesloten is. En ze zijn lief voor de mensen. Ze krijgen hier écht liefdevolle zorg.”

    Carmen Willemsen
  • Mijn moeder is in een half jaar tijd 250% erop vooruitgegaan door de goede zorgen van het personeel. Het is wonderbaarlijk hoe goed het met haar gaat. Ze heeft echt een transformatie ondergaan: letterlijk aantoonbaar! Ze bloeide gewoon op, zowel lichamelijk als geestelijk.

    Hans Kostense
  • Het woord genieten heeft voor mij veel meer waarde dan zorg. Als mijn vader in een grote zorgorganisatie had gezeten, waar alleen zorg zou zijn geweest, dan was mijn vader er niet meer geweest. We hebben nu extra reservetijd gekregen. Ik besef heel goed hoe kostbaar dit is.

    Marian Bodewes
  • De persoonlijke benadering bij Het Venenhuis is bijzonder. Je bent kind aan huis, iedereen kent je bij de voornaam en je wordt goed op de hoogte gehouden. We kennen elkaar gewoon allemaal, het is vertrouwd.

    Paul Ververda
  • Het gaat erom dat je als kind met een gerust hart weg kunt gaan. Dat had ik in het andere verpleeghuis nooit. De sfeer, het huiselijke dat maakt dat mijn moeder zich hier prettig voelt.

    Jorieta Gerritsen