Marian vertelt over haar vader
in Het Wilderinkhuis

De vader van Marian Bodewes, Piet de Bruijn, woont in Het Wilderinkhuis. Marian vertelt haar ervaringen.

“Het woord genieten heeft voor mij veel meer waarde dan zorg. Ik kom zelf uit de zorg en weet dus heel goed waar ik het over heb. Voor mijn vader is de keuze voor Het Wilderinkhuis cruciaal geweest. Als hij in een grote zorgorganisatie had gezeten, waar alleen zorg zou zijn geweest, dan was mijn vader er niet meer geweest. We hebben nu extra reservetijd gekregen. Ik besef heel goed hoe kostbaar dit is.

Doordat er zoveel oog is voor welzijn, zijn de mensen veel vrolijker en heb je veel minder zorg nodig. Respect en welzijn straalt van de medewerkers af. Er is rust in huis, warmte en gezelligheid. Dat geeft mij, maar zeker ook mijn vader een heel goed gevoel. Je voelt je hier écht thuis en op je gemak. De hele familie voelt zich welkom, al vanaf het eerste moment. Ook mijn kleinzoon, het achterkleinkind van mijn vader, komt graag. Het personeel kent de familie allemaal bij naam en in de zomer krijgt mijn kleinzoon een ijsje. Het is misschien een klein gebaar, maar toch. Het zijn juist de kleine dingen die ertoe doen.

Ik ben vrijwilliger bij de Alzheimer telefoon. Hierdoor heb ik veel gesprekken met mensen en hoor ik veel over hoe het er op andere plaatsen aan toe gaat. Ik weet hoe grote instellingen werken en ik zie de verschillen met kleinschalig wonen heel goed, daardoor kan ik mensen goed adviseren. Je moet natuurlijk altijd goed kijken naar wat bij iemand past, maar kleinschalige zorg heeft wel heel veel voordelen.

Je krijgt mij hier niet weg. De vrijheid die ik heb, daar geniet ik iedere dag van.

Het verschil zit ‘m vooral in de kleinschalige, warme zorg. Zo ging mijn vader onlangs naar een voetbalwedstrijd samen met zijn vrienden, die hij hier in Het Wilderinkhuis heeft leren kennen. Selma, de activiteiten-begeleidster had dit georganiseerd. Maar op de dag van de wedstrijd voelde mijn vader zich minder goed en wilde hij aanvankelijk niet gaan. De zorg speelde daar goed op in. Ze lieten hem ‘s-middags extra slapen, zodat hij ‘s-avonds fit zou zijn. Zo kon hij toch mee en heeft hij echt kunnen genieten. Er was zelfs een speler aan tafel gekomen. Ze nemen natuurlijk geen risico, maar denken wel mee in wat mogelijk is en dat is erg fijn.

Het personeel is heel lief, warm en respectvol. Ze staan altijd voor je klaar. In grote instellingen zie je vaak één zorgmedewerker op acht bewoners. De werkdruk is dan groot, dat voel je ook. De zorgmedewerkers willen de liefde wel geven, maar door de omstandigheden kunnen ze dat niet. Dagelijks Leven is een platte organisatie waardoor het geld echt naar de mensen gaat.”

Piet: “Ik ben hier graag omdat de zorg breed is. Je krijgt mij hier niet weg. De vrijheid die ik heb, daar geniet ik iedere dag van. Ik kan zelf naar buiten als ik daar zin in heb. De tuin is groot, de huiskamers zijn gezellig en de gang is ruim. We mogen zelf bepalen wat we doen.”

Marian: “Ik ga nu met gerust hart op vakantie, want ze zorgen goed voor hem en ik weet dat hij zich thuis voelt.”

Meer persoonlijke verhalen

Iedereen heeft een verhaal. Lees de ervaringen van bewoners, echtgenoten, zonen en dochters over het wonen en de zorg in een van de huizen van Dagelijks Leven.

  • De persoonlijke benadering bij Het Venenhuis is bijzonder. Je bent kind aan huis, iedereen kent je bij de voornaam en je wordt goed op de hoogte gehouden. We kennen elkaar gewoon allemaal, het is vertrouwd.

    Paul Ververda
  • Het woord genieten heeft voor mij veel meer waarde dan zorg. Als mijn vader in een grote zorgorganisatie had gezeten, waar alleen zorg zou zijn geweest, dan was mijn vader er niet meer geweest. We hebben nu extra reservetijd gekregen. Ik besef heel goed hoe kostbaar dit is.

    Marian Bodewes
  • Je wordt echt betrokken bij dingen. Voor de bewoners wordt veel gedaan, maar ook de familie vergeten ze niet. Met Kerst bijvoorbeeld hebben ze echt uitgepakt: een high tea voor de bewoners en iedereen mocht een familielid meenemen. Het was echt fantastisch!

    Gerda en Wim Versteeg
  • “Het voelde als een warme deken. De oude school, die mijn moeder nog kende van vroeger. De grote tuin. De vrijheid die de mensen hier hebben, ondanks dat het gesloten is. En ze zijn lief voor de mensen. Ze krijgen hier écht liefdevolle zorg.”

    Carmen Willemsen
  • Het gaat erom dat je als kind met een gerust hart weg kunt gaan. Dat had ik in het andere verpleeghuis nooit. De sfeer, het huiselijke dat maakt dat mijn moeder zich hier prettig voelt.

    Jorieta Gerritsen
  • Mijn moeder is in een half jaar tijd 250% erop vooruitgegaan door de goede zorgen van het personeel. Het is wonderbaarlijk hoe goed het met haar gaat. Ze heeft echt een transformatie ondergaan: letterlijk aantoonbaar! Ze bloeide gewoon op, zowel lichamelijk als geestelijk.

    Hans Kostense